Een strak gazon

Met een vers kopje koffie stond ik voor het raam. Met de zon in mijn gezicht tuurde ik de tuin in. Mijn oog viel op wat kale plekken. Op plukjes mos en klaver in het gazon. Mijn zwager, grasman in hart en nieren, zou hier niet blij mee zijn, glimlachte ik bij mijzelf. Die houdt van strak gemaaide banen en knalgroen gras.

Mijn zwager zou Saskia’s pogingen kunnen waarderen. Zij probeerde haar leven in te richten als een strakgeknipt, supergoed onderhouden gazon. Saskia streefde bij alles wat zij deed perfectie na. Handig voor haar werk als professioneel danseres, minder passend bij het leven zelf, zo merkte zij.

Met verschillende therapieën was ze de afgelopen jaren in haar klachten gedoken. Soms bleven de behandelingen wat aan de oppervlakte, zoals mijn zwager zijn gras maait en bemest. Door middel van G-schema’s onderwierp Saskia haar angst- en stemmingsklachten aan een onderzoek. Ze pluisde uit wat de gebeurtenis was, welke gedachten, gevoelens en gedrag ze daarbij ondervond, en wat het gevolg hiervan was (alle onderdelen startend met een ‘G’, vandaar de naam ‘g-schema’). Het bood haar handvatten om dagelijkse situaties in een ander licht te zien. Toch bleef ze ook last houden van vervelende gebeurtenissen uit het verleden. Die konden haar plotseling overvallen, en geregeld uit haar slaap houden. Daar was een andere methode voor nodig, die wat dieper ging, zoals mijn zwager zijn paardenbloemen en andere onwenselijke bloeisels uit zijn gazon steekt. De therapeut zette hiervoor EMDR in, een traumaverwerkingsmethode. Zo kwam er stap voor stap meer ruimte voor positieve gedachten, en bijpassend gedrag. Toch bleef de algemene focus negatief: Saskia had weinig oog voor het gazon in z’n geheel, zag vooral de dingen die er níet thuishoorden, die niet goed gingen.

Saskia’s vraag aan mij was dan ook om nog één keer naar de wortels van haar klachten te gaan kijken. Het fundament van haar bestaan onder de loep te nemen, zodat ze vanuit daar kon voelen dat ze goed genoeg was, voldoende haar best deed, en vooral: de rest van haar leven RUST zou ervaren. Ik twijfelde, gunde haar uiteraard deze behandeling, als ik het vertrouwen zou hebben dat deze zou doen, wat zij voor ogen had. Maar denkend aan haar behandelgeschiedenis en het gazon besloot ik het over een andere boeg te gooien. Uit te zoomen naar het geheel. Oog te hebben voor dingen die al goed gingen.

Saskia keek mij bedenkelijk aan. Dit was ze niet gewend. Waarom zouden we ons niet nog één keer volledig inzetten en streven naar perfectie? Zoals zij dit maar haar dansen ook dagelijks deed? Na wat toelichting stond ze ervoor open om een poging te wagen. Ze besloot een G-schema te maken voor de positieve momenten. Trok erop uit om naasten te vragen wat zij volgens hen anders was gaan doen, en wat het positieve effect daarvan is. Het leverde onverwachte fijne momenten van verbinding op.

Nu vraag ik Saskia naar de volgende stap. Hoe kijkt zij aan tegen haar leven en haar klachten? Wil ze nog een vervolgafspraak? Opgeruimd antwoordt zij: ‘Ik ben tevreden met de tuin van mijn geest. Het onkruid en de bloemetjes geven deze kleur. Ik heb voorlopig geen afspraak nodig. Ik ga eerst genieten van de sneeuwklokjes die zich aandienen’.